Gróðurhúsaáhrifin:             Svíar hafa verið að státa sig af því hversu Langt þeir séu komnil í minkun skaðlegra efna út í andrúmsloftið. Það færi betur ef rétt væri.Það er alveg ótrúlegt hvað þeim dettur í hug að gera til að minnka eiturefni æut í loftið. Nú á nýa árinu hækkar diesel olæia um 55 aura líterinn og 22 aura bensínið. Hvað það á að minka mengun veit ég ekki? Það væri nær að vinna i því að fækka skaðlegum efnum úr olíunni um 55% og opna alla vegi sem þeir hafa lokað svo þú þarft í dag að aka morgum sinnum lengri vegalengt til að komast á áfangastað og bíltraffík hefur aukist um allann helming á þeim vegum sem umferðinni er beint á. Þrengingar hafa verið gerðar á vegum svo fjögura akgreina vegur fer niður í tvær akgreinar þar sem aðreinar eru og mjög fáar brýr eru gyggðar yfir gatnamót heldur setja þeir umferðarljós yfir allt og inn í hringtorg þar sem þú þarft grænt ljós til að koma inn og út úr hringnum??? Hvað á það að þíða? Það skapar nú bara meiri traffík og meira af skaðlegum efnum út í andrúmsloftið, eins og allir heilbryggðir menn skilja, þar sem að það tekur mig til að mynda bara 15 mín að aka til vinnu utan traffík, tekur mig allt upp í 2 tíma að aka sama veg í traffík. Og vil ég það mest um kenna vanvitalegu fyrirkomulagi ótrúlegu skipulagsleysi en samt þá halda þeir því fram að þeir séu bestir í því að ná niður mengun bíla. Ég skil ekki þær formúlur að ef ég þarf að láta bílinn ganga í 2 tíma og eiða minna eldsneiti en þegar ég læt hann ganga í 15 mín? Með mínum fófráðu útreikningum eiði ég 3 sinnum meira endsneyti á 2 tímun en á 15 mín? Ég hef reindar ekki gengið í háskólann til að læra þá reikninga sem vísindamenn í Sverige nota við fá út svona útreikninga. Enda held ég að þeir hafi brunnið yfir á þeim lærdómi. Eitthvað hefur farið úrskeiðis á þeim útreikningum, hvað varðar mengun allavegana. Bíla eign Sænskra þegna hefur aukist um 300,000 bíla á árinu sem er að líða og 300,000 bílar út í traffíkina er 300,000 sinnum meiri mengun en frá einum bíl, allir þessir bílar eiga eftir að sitja tímunum saman fastir í traffík að viðbættum þeim bílum sem koma inn í traffíkina á næsta ári. Og ekki má svo gleyma öllum þessum saltaustri á veturna. Ekki fatta ég heldur hvað þeir ná niður mengun með því að strá salti á þurra og snjólausa vegi allann veturinn þar sem nagladekk bæarbúans spæna upp malbykið blönduðu salti og skít. Allavegana liggur þykkt brulluský yfir götum og umráðum kringum götur allann veturinn og hvern einasta dag safnast þykkt lag af skít yfil allt sem er innan radíusar veganna og það tegir sig reyndar langt inn í íbúðarkverfin líka. Svona gæti ég lengi haldið áfrm. Asma og ofnæmisjúkdómar er hvergi eins algengir eins og hér og er hver 3 maður haldin einhverskonar ofnæmi, og er ekki að undrá á allri þeim “niðurskurði” skaðlegra efna út í andrúmsloftið hér í Sverige, eða þannig. Ég held að þeir sem sjá um svona mál ættu að snúa sér að einhverjum öðrum uppfyningum og láta venjulega menn með óútbrunna heila reikna út fyrir þá, menn sem slá þá allavegana á rétta hnappa á tölvuna. Hej då Ingi

Blessuð jólin     Munið þið eftir eftirvæntungunni og spennunni, eftir jólunum? Hvað dagarnir voru hrikalega lengi að líða og jólin ætluðu aldrei að koma. Ha? Gleðinni og jólasöngvunum? Jólaballinu í samkomuhúsinu og bara stemmningunni í loftinu? Munið þið ekki eftir þessu?Það er kanski ervitt að láta sér koma þetta í hug í dag og að það hafi vikilega verið svona gaman í alvöru. Allavegana finnst mér allt of stutt á milli jólanna núna. Það eru valla liðin jólin þegar maður ef farinn að hafa áhyggjur af þeim næstu. Jóla andinn ef nú hreint alveg farinn burtu og er helst eitthvað að láta vita af sér 1-2 mánuðum fyrir jólin, áður en maður fer í raunini að hugsa um jólin. Reyndar voru þeir í IKEA búnir að setja upp jólaskrautið 1. oktober þá leið manni hálf illa að koma þangað inn.

Í dag er það undantekning að maður taki upp afþurkunarklútinn til að dusta af rykið.

 Ég ólst upp við það, eins og margir aðrir að það væri hátíð um jólin og allir væru hreinir, klæddu sig fínt og héldu jólin hátðiðleg í anda jólanna. Það eru aðrir tímar í dag og jólin fynnast ekki nema þá helst á almanakinu litað rauðum tölustöfum. Ég fór að velta þessu fyrir mér í dag þegar ég þurfti að skila skirtunni sem ég keypti fyrir jólin til að lenda ekki í jólakettinum. því það voru göt á henni. Já önnur en fyrir höfuð hendur og búk. Sjálfsagt hefur jólakötturinn klórað í hana? Það voru nefnilega allar verslanir opnar í dag og eru opnar til kl. 21:00 eins og á virkum dögum. Og í gær byrjuðu útsölurnar og allar verslanir voru opnar til 16:00.

 Á rölti okkar, leyt yfir allt fólkið sem þaut milli verslana og ég kendi mig lítið utan við og passaði ekki alveg inn í hópinn og segi við Piu mína: Er fólk ekki venjulega sparíklætt á svona dögum?

Við vorum sennilega þau einu sem voru uppábúin af öllum þúsundunum sem við sáum í kringum okkur. Þá fór ég að skilja jólaskapið. Sennilega 60% af öllum sen voru þarna voru muslimar eða annarar trúar, sem að sjálfsögðu halda ekki jól og flestar verslanir í dag eru ráðnar fólki úr öðrum trúar félögum.Ég er því hættur að sjá tilgang með jólunum annað en græðgi verslana. Jólin eru ekki lengur hátíð jólanna, með fjölskildu og vinum. Þau eru hátíð verslana og fyrirtækj. Ekki nóg með það, auglýsingar framleiðslu fyrirtækja eru komnar út í fréttatíma ljósvakanna þar sem þau lýsa yfir skorti á hráefni til að annas jólamarkaðinum. Bara til að fólk hamstri vöruna áður en hún selst upp. Ný aðferð til að villa um og plata saklausa kaupendur.Þetta er búið að herja á okkur hér í Sverige síðustu 3 mánuðina auglýsingar og áróður fyrir jólin og svo þegar jólin loksin eru hér, eru þau bara ekki hér, allir búnir að fá sig full sadda á jólunum löngu áður en þau koma, nema þá börnin og verslunareigendur sem skilja ekkert í þessu og fá bara gjafir.Hej då Ingi

Menningararfur Íslendinga.     Ég er oft að furða mig á “menningararfi”  Íslendinga. Ég á við þegar snýr að gömlum gyggingum.Ég hef oft verið spurður um gamlar byggingar eða hvernig fólk bjó, á fyrri tímum á Íslandi og hvort að maður geti ekki fengið að sjá gömul hús eða söfn?Og hef ég þá þurft að tylkinna væntanlegum ferðamönnum um þá hryggilegu staðreyna að Íslendingar eru ekki vanir því að halda upp á sögu sína eftir að víkingarnir sungu sitt síðasta. Íslendingar á miðöldum finnast ekki nema þá í tukthúsum í Danmörku. Hús og saga Íslendinga hefur verið rifin niður frá grunni. Þau fáu hús sem áttu sér einhverja sögu eða menningu hafa verið rifin og jöfnuð við jörðu.Gæmul hús hér erlendis,  þar sem ég hef verið eru friðuð og fá ekki að rífast eða breytast á nokkurn hátt. Það liggja himinháar sektir fyrir vanvyrðingu gamalla minja hvort sem um hús eða aðrar mynjar er um að ræða.Það muna sjálfsagt flestir Íslendingar í dag, eftir Fjalakettinum Fyrsta alvöru kvikmyndahúsinu á Íslandi. Verkfræðingar Sjálfstæðis á Íslandi slógu því ryki í augu fáfróða Íslendinga að ekki borgaði sig að gera húsið upp vegna lélegs ástands þess og var það því rifið fyrir nýrri byggingu sjálfstæðis. Eitt af elstu kvikmyndahúsum everópu var bara rifið og jafnað við jörðu. Eitt stæsta merki um menningu Íslendinga vék fyrir ráðríki og græðgi. Margir hér erlendis halda að Íslendingar séu hálfgerðir eskimóar ennþá og lifi á úldnum mat sem geymdur er í jörðu, illaliktandi fisk, þurrkuðu kjöti og skreið. Það heldur oft að fólk hafi ekki GSM síma og tölvur. Ég hef verið spurður um það hvort það fynnist vegir á Íslandi utan Reykjavík. Sumir halda að Ísland hafi orðið fyrir áhryfum Evrópskrar menningar þegar EU var stofnað. Því allir halda að Ísland sé í EU. Ég hef verið spurður að því hvort það fynnist eitthvað annað en sjávarútvegur á Íslandi og hvort það fynnist eitthvað annað en sjómenn þar? Og hvort að ég hafi flutt frá Íslandi vegna þess að fiskurinn hvfur verið hverfandi úr höfum norðursins? Og hvort ég hafi ekki fengið vinnu vegna þess? Eina sagan um Íslendinga er Víkingasagan, því sögunni þarna á milli hefur verið eitt, þurrkuð út af kortinu. Ég hef það nú ekkert svona sérstaklega fast á tilfyningunni að Ísland sé of lítið fyrir stórgyggingar yfirvaldsins. Það finnast nú sjálfsagt aðrar og betri byggingalóðir í Stórborginni Reykjavík eins og í þéttbýlum smáborgum erlendis þar sem minna sögulegar byggingar fá að standa vegna sögulegs verðmætis. Og ekki gleymi ég heldur umræðunni um að rífa Korpúlfstaði vegna þess hvað byggingarnar voru illa á sig komnar og verkfræðingar voru keyptir til að gera óþarfa prófanir og mælingar á byggingunum. Ekki veit ég hvað mikið vit var nú úr þeim upplýsingum og útreikningum að hafa og held ég að þeir hefðu nú bara átt að læra einhverja aðra reiknisformúlur en hvað byggingum viðkemur. Ég veit nú ekki annað en að margar byggingar nútímans hafi mátt mátt muna sinn fífil fegri eftir stóra jarðskjálftann hér fyrir nokkrum árum síðan, í kringum þetta svæði. En ekki sér mikið á byggingum Korpúlfstaða eftir þáð skak. En hvað viðkemur byggingum fyrri tíma. Þá fynnst nú ekki mikið eftir af þeim. Þó fynnast einhverjar byggingar frá aldamótunum 18-1900 og eitt af elstu steinsteyptu húsunum má finna í Fuglavík á Hvalsnesi sem er bygt á seinnihluta 19. aldarinnar, ef ekki er búið að rífa það? En hús frá þeim tímum sem hús voru hlaðin eru ekki mörg á Íslandi. Þó finnast þau eitt og eitt. Eitt af þeim húsum sem fannst var Gamla Bárugerði sem þó var í ágætis ástandi nema hvað það þurfti að gera við þau hús. En ekki fór það betur en svo að þau voru rifin og síðasta hálmstrá sögulegrar bygginga menningar hvarf. Það er ekki nóg að byggingartæknin finnist á blaði einhverstaðar í skáp eða skúffu á skrifstofu í einhverjum bæ, það  þarf að vera sýnilegt fólki sem hefur áhuga á að sjá sögu lítillar þjóðar í norðri. Það verður aldrei það sama að byggja hús með þeirri aðferð sem tilhöfð var á þessum tímum, sú aðferð finnst ekki í dag og þrekvirki þeirra manna sem byggðu hús á þessum tímum er sýnd sú mesta vanvyrðing sem um getur með þeirri tækni sem svona hús yrði bygt með í dag. Menn leggja ekki sömu vinnu á sig í dag og reglugerð bygginga í dag er allt önnur en þá. Erlendir ferðamenn eru það fólk sem virðir menningu þjóða eins og Íslands. Og vilja sjá það þrekvyrki sem menn lögðu á sig á þessum tímum, sjá raunverulegt handverk ekki tilbúið handverk.  Íslendingar státa sig af ríkri sögu Ísleendinga og það skortir ekki á því að þeir grobbi sig af því að vera Íslendingur og sinni sögu. En hvar er þessi saga? Hvar er hún sýnileg fyrir fólk sem vill sjá hana? Meira að segja á stöðum sem Þyngvöllum þar sem Íslendingar eiga stóra sögu að geima fynnst ekkert fyrir þá sem koma þangað á sínum egin vegum. Engin skylti sem vísa á sögufræga staði ekkert sem segir frá sögunn meira að segja starfsfólk á staðnum veit ekkert ef það er spurt um staðhætti eða sögu. Fólk vill sjá eitthvað annað en nútímann í dag. Fólk vill sjá hvernig fólk bjó á Íslandi og hvernig menning þróaðist, söguna og rómantíkina á bakvið söguna.Íslendingar eiga ótakmarkað af óbyggðu og óræktuðu landi sem tegir sig í allar áttir. Hvernig væri að láta ræktað land og sögu Íslendinga í fryði og skapa heldur frammhald sögunnar á réttmætann og áhrifalegan hátt?.Það ætti að setja háar sektir á stjórnvöld íslands fyrir vanvyrðingu og eiðileggingu sögunnar sem þeir eru svo stoltir af að rífa niður og sem fynnst svo ekki nema í skinnbókum.           Hei då. Ingi                                                                                                                                                    

Málefni dagsins í dag.   Ég las í dagblaði hér fyri nokkrum dögum, eftir þekktan ferðapistlahöfund þar sem hún skrifaði um 3 fallegustu perlurnar sem hún þekkti til að heimsækja um páskana. Það voru Aarhus í Danmörku, Dubai og Ísland. Ísland fékk mesta umfjöllun af þeim þremur og í miðopnu blaðsins blasti við stór mynd af af greinahöfundi í bláalóninu þar sem hún spókaði sig með kýsil í hárinu. síðan var svo skreytt minni myndum hvarvetna frá Íslandi. Í greininni um Ísland var fjallað um þá möguleika sem eru í boði fyrir ferðamanninn, ferðalög um hálendið, reiðtúra, skoðunaferðir, gönguferðir Og síðast en ekki síst Bláalónið ásamt mörgu öðru.Áður en ég greini frá því sem mér liggur á hjarta, vil ég aðeins koma á framfæri hvað Ísland í huga þúsunda útlendinga er spennandi og áhugasamt land að heimsækja. Gróðursnauð eyja en samt gróðursett víðáttumikklum hraunlendi þar sem tré skyggja ekki á útsýni ferðamannsins, hrikalegum björgum, spúandi hverum og rómantýskum uppsprettum heitavatnsins sem hægt er að baða sig í uti í náttúru stórbrotinna hraunskulptura. Ísland er eitt af þeim löndum sem eri í fyrsta sæti hjá lang flestum túristum sem ferðart héðan frá Svíþjóð. Málið er bara það. Að það er ekki fært venjulegum manni að ferðast þangað.   Íslendingar hafa bara ekki áttað sig á, vegna einargrunnar sinnar á afskekktri eyju lengst í norðurhöfum að verðlag og laun er allt annað en á “gulleyjunni”. Og að ferðast til Íslands í 1viku er eins og að fara 2 sinnum í 3 vikur til spánar. Í greininni um Ísland var talað um kostnað og langar mig að fjalla lítilsháttar um það.Að fljúa héðan og til englands sem er sirka helmingi styttra flug kostar á bilinu 6-15,000 Ísl.kr. það sem flestir ferðast fyrir. En flug til Íslands yfir páska kostar í kringum 64,300 kr. Sem er bara helmingi lengra flug sem gæti þá verið 12-30,000. Hótel kostnaður er mismunsndi eftir hvernig hótel þú velur þér en hér og í löndunum í kringum okkur er hann í um og yfir 10,000 kr. gott hóten fyrir 1 nótt. En hótel utar Reykjavíkursvæðisins kostan á bilinu 16,000 kr. Nóttin. Svo kom nú að matnum. Á þessu hóteli sem tilgreint var í greininni er matseðillinn fyrir hvern dag fyrir sig. Og fer það eftir því hvað kemur að landi á þeim deginum sem hann er skrifaður. Hér kostar matur fyrir tvo á dýrum veitingastað í kringum 6000 Ísl.kr ásamt 1 flösku vín af betri sortinni. Á þessum tiltekna veitingastað úti á landsbyggðinni kostar máltíð 7,600 kr fyrir eina persónu + vín 5000 kr. = 12,600 fyrir eina manneskju. Sem gerir 25,200 fyrir 2. og þetta var bara venjulegt hótel úti á landi. Ég get alver fullvissað ykkur lesendur góðir að þó málstíðin væri húðuð með 24K gulli fyrir 2 Þá kæmist hún aldrei í hálkvist við Íslenskt verð. PS.        Ég heyrði það í dag að vændi væri orðið löglegt á Íslandi. En með þeim skilirðum þó að þriðji aðili mætti ekki hagnast á því. Sem segir að: Maðurinn má selja konuna og hagnast á því. En hann verður að borga vyrðisauka og skatt af hagnaðinum sem 3 aðilinn tekur á móti.    Hej då Ingi.                                                        Þetta voru ekki mín orð, heldur heyrði ég þetta frá Sævari bró. 

Hæhæ. Það að fatta Íslendinga og þetta með áramótaskaupið. Ekki er ég alveg að skilja Íslenskann húmor í dag. Er verið að reina að hræða unga Íslendinga burt frá sjónvarpinu? Það er kanski ekki svo galið að fá fólk til að hætta að filgjast með sjónvarpsdagskránni á þennann hátt. Það er víst ekki það hollasta sem maður gerir í dag. En. Hvar er öll gleðin í Íslendinginum. Er hún fólgin í Gísla gamla á Uppsölum, sem er allur? Ekki nema fáir Íslendingar muna hver hann var. Það hefði verið ókey að grínast með hann sama ár og hann uppgögvaðist og kanski árið eftir. Íslenskur húmor er orðinn eins og Amerískur húmor sem enginn hlær að nema þeir sjálvir og vistmenn á Kópavogshæli. Og að leggja fólk í einelti eða hæðast að náunganum, sem er sama sökin eins og þessi sjánvarps álka átti að vera að gera með spurningu dagsins og hóta svo að berja fólk??? Alveg til fyrirmindar fyrir ungt fólk sem er að læra hvernig það á að koma framm við annað fólk. Ég er næstum því viss um að í siðmenntaðri þjóðum hefði þetta “skaup” verið bannað í grunn af ofbeldi og einelti. Ég verð bara að segja að ég varð fyrir áfalli með áramóta”skaupið”. Skaup þíðir grín og skil ég, (eins og kom að orði fyrr,) ekki lengur hvað það er. Skrap. Væri réttara að segja. Íslenskir þáttagerðar menn ætti að fara, eins og aðris Íslendingar, að setja sig meira inn í raunverulega veröld og hætta með að reyna að vera fyndnir. Þeir eru það ómeðvitað. Já eða þannig. En svona lagað er ekki einu sinni fimmaura brandari. Eru ekki allir orðnir löngu þreyttir á Baugs feðgum og Jóhönnu? Ég hef ekki verið að filgjast svo mikið með því hvernig gengur uppi á Íslandi síðustu 5-6 árin. En ég get ekki séð nema að það sé bara nákvæmlega eins og þá þegar ég fór þaðan. Engin einasta frammför í málum Íslendinga. Staðnaðir í Jóhannesi í Bónus og Baugi. Þeir ættu heldur að líta á WorldClass. Ég sór og sátt við lagði að ég skyldi ekki ergja mig meir á því að vera að hugsa um mitt gamla land Ísland. En ég gat ekki á mér setið eftir að ég sá fréttaannálinn og “Skaupið”. Því miður fyrir þá sem lesa þetta. Og til að leggja nú áherslu á það hvernig Íslendingar eigi nú að vera í raun og veru þá létu þeir Pál Magnússon segja þjóðinna að þetta væri allt svo fyndið. Það held ég að hafi verið í fullri alvöru meint að láta hann segja þetta. Til að fá þjóðina til að trúa því að þetta væri fyndið. Og meira á eftir að koma frá mér um það sem ég held að sé að ske á Íslandi Hej då Ingi

Jæja. Ég hélt að ég hefði gert eitthvað af mér þegar ég var að lesa hugleiðingar aðdáenda minna. Ég fór að hugsa um hvort ég hefði verið að segja einhverjum að hann hefði ekki notað Íslenzkt orð í einhverju sem hann var að skrifa. Brátt.

Ég vissi ekki strax að það var átt við mig. Ég sagði víst að ég myndi brátt skrifa. En hann bróðir minn hélt að ég væri búinn að gleyma merkingu orðsins og héldi að það þýddi kanski eitthvað annað. Nei þó að ég sé búinn að vera nokkur ár hér þá held ég að ég muni nú kanski flest Íslenzku orðin ennþá þegar ég reyni að rifja þau upp. En í sannleika sagt þá á ég erfitt með að skilja Íslenskuna þegar ég les hana á netinu. Það er reyndar mikið af orðum sem maður hreinlega hefur lagt í dvala, því þau eru hvergi til nema á Íslandi. Brátt er reyndar til hér og er þá notað þegar manni er brátt um. Til að mynda að komast sem fyrst á salerniðJ.

En bráðum. Sem er sama orð bara í annarri útfærslu en byrja bæðu á b,r,á  annað hefur tt en hitt ðum í endann. Ðum er ekki til hér og er því: snart, kommer jul igen. Sem þíðir: Bráðum koma blessuð jólin.

Annars með þetta sem ég ætlaði að skrifa brátt. Þá hefur annað átt allann minn tíma. En það er nýtt Piparköku slott að rýsa á eldhúsborðinu hjá okkur. Það hefur átt allann minn tíma því það er gert ur þúsundum smá piparkakkna ( Guð má vita hvort að þetta er rétt skrifað) sem ég klístra öllum saman í veggi og turna, brýr og glugga. Púff! Það er engin smá vinna.

   Já og svo hefur fæðst einn nýr engill. Og ég hef fengið nýan titil hér sem er farfar. Nú nú svo ég er orðin morfar og farfar. Það er nefnilega ekki til bara afi eða amma hér. Þetta getur verið svolítið þungt í vöfum stundum og þá sérstaklega fyrir börnin sem eru að fara til farmor og farfar eða mormor og morfar ekki geta þau farið til farmor og morfar eða farfar og mormor,  því þá er eitthvað skrítið á seiði t,d frammhjáhald. Hu, humm. En á Íslandi getur maður farið til afa og ömmu eða til afa og ömmu og það skiptir ekki máli? Eða það segir enginn á Íslandi: Hvað eru afi og amma að gera saman? Hérna segir fólk: Hvað eru þau að gera saman farmor, morfar? Eða mormor og farfar. En það er ekki allt. Svo er nefnilega til, gammel mormor og gammel morfar og gammel farmor og gammel farfar. Sjálf getið þið ýmyndað ykkur hvað það þíðir.

Svo það er ekkert skrítið að maður gleymi lítillega Íslenskunni.

Hej då Ingi.

Hæhæ það kemur brátt að því að ég skrifa eitthvað um mitt líf
Hej då
Þangað til.

Hæjjæ og hæjjæ

    Ég hef verið að velta svolitlu fyrir mér eins og venjulega. Ég veit ekki hvort það eru 45 ára mein eða hitinn hér á meginlandinu. Hanski mirkrið sem færist yfir okkur hægt og hægt og eða þreitan? Hanski er það eins og með gráu hárin, sem ég að minstakosti  fæ, en þau falla öll af. Þess vegna er ervitt að finna einhver grá hár á mér það eru bara þau svörtu sem verða eftir. Jebb you know.

Svona er það með minnið mitt.

Það fellur bara af mér. Það hefur nefnilega verið þannig upp á síðkastið að ég geri alveg fáránlegurtu hluti án þess að vita um það, fyrr en mér hefur verið bent á það.

  Ég veitti þessu enga athyggli fyrr en mín kæra-sta af öllum fór eitthvað að tala um hvað ég hliti að vera þreittur á morgnana, þegar ég lagaði kaffið. Mér fannst þetta nú frekar kjánaleg spurning og sagði bara: Huh! Hvað meinar mín kæra?

Jú þú hefur í tvígang sett nýan kaffifylter ofan á þann gamla án þess að taka þann gamla úr.

Ha!? Sagði ég.

Já mér fannst kaffið smakkast eitthvað svo undarlega svo ég fór að athugas hvað væri að. En Ingi minn í tvígang? Ertu svona þreittur á morgnana?

Ég vissi ekkert hvað ég átti að segja og spurði bara. Heldur þú að þetta sé rétt?

Ok. Einn morguninn segir vinnufélagi minn við mig. Ingi. Af hverju ertu í inniskónum í vinnunni?

Ég leit niður á fæturna á mér. Jebb ég var í inniskónum. Og sagði bara He,he ég hef farið í vitlausa skó hehe,hehe. Og mér var alls ekki hlátur í huga. Fjarri því.

Jæja ég var nú farinn að hafa smá áhyggjur af þessu. Ég verð nú bara að segja það. Og ætlaði nú að reyna að hugsa um það sem ég var að gera. Ég var að ímynda mér að það væari kannski þreitan sem væri að hrjá mig. En var nú samt ekki alveg viss um það, því að við kærleiks parið förum nú venjulega frekar snemma í háttinn á daginn og sofum vært og lengi. En áhvað samt að vera nú nærgætinn og passa upp á það sem ég gerði. Ég tók pokann úr kaffivélinni, setti hann vandlega í ruslið og passaði að ég gerði það. Kíkti aftur í ruslið, svona til að fullvissa mig um að ég hefði nú gert þetta. Sótti nýjan fylter upp í skáp, passaði upp á að það var bara einn fyrter. Setti hann í kaffivélina og hellti kaffinu í tók lokið af kaffikönnunni til að fylla á vatn og hellti upp á vatn, lokaði könnunni, lifti upp lokinu svona til að fullvissa mig um að allt væri nú í lagi. Jú kaffi í fylternum, sem var bara einn í syktinu, vatn á könnunni og ekkert eftir nema að loka og kveikja á, sem og ég gerði. Með öllu mínu stolti og hafði  ekki gleimt neinu, horfði ég smá stund á könnuna og gekk síðann á klósettið til að gegna mínum þörfum. Ég var nú ekkert að flíta mér þar, þar sem ég vissi að kannan var að laga kaffið og ég gat heyrt þegar hún var að ropa öðru hverju, eins og kaffivélar gera, venju lega. Þegar ég kom framm var kannann enn að ropa svo ég var að hugsa um að leggjast aðeins við síðuna á minni kæru til að fynna hitann frá henni og löngunina til að taka utan um hana og faðma, en ég lét það vera því að ég vildi ekki vekja hana. En þess í stað gekk ég inn í eldhús til að fixa framm matinn sem ég ætlaði að taka með mér. En þá komst ég auðvitað að því hverju ég hafði gleymt. Ég gleymdi að setja kaffikönnuna undir bununa og allt var á floti í kaffi út um allt. Og það sem meira var að ég fann ekki lokið á könnuna til að geta sett hana undir bununa því að á loksins opnast ekki ventillinn fyrir kaffið svo það hélt bara áfram að flæða nidur.

Það biðu mín smá þrif eftir þetta, sem náttúrulega enduðu með því að ég kom allt of seint til vinnu. Mín kæra svaf og vildi ég fyrir alla muni ekki segja henni frá því hvað hefði skeð. Nóg var hún búinn að bauna á mig.

Jæja kaffið smakkaðist allavegana vel í seinni uppáhellingunni, svo hún fékk gott kaffi þegar hún fór áfætur. Daginn eftir tók ég nú varann á öllu sem ég gerði og meira að segja lagði niður klóstt-esetuna. Ég var að hugsa um það á leiðinni til vinnu hvernig það væri eginlega með mig, hvort mér væri óhætt að aka um hraðbrautir Stockholms hvern morgun, ef ég væri að verða eitthvað skrítinn í kollinum og ég væri farinn að gleyma öllu sem ég er vanur að gera á hverjum morgni án allra umhugsunar, réttt? Eða hvað?????

  Jæja hvað um það, ég ók til vinnu og allt gekk vel. Dagurinn var bara heilt frábær og vinnufélagarnir og ég í góðu skapi, eins og venjulega. Þangað til í síðasta kaffitímanum kl.1 að félagi minn segir við mig.

Ég sé að þú hefur farið, aftur, í vitlausa skó í morgun. Og hann brosti til mín.

Ég leit niður og sá mig í inniskónum. Ég fann kalda bunu leka niður hrygginn á mér, Leit á hann og mér fannst brosið á andlitinu á honum ekker bros í minum huga. Ég held að ég hafi ekki verið eins fljótua að hugsa eins og þá.

He! Já vinnuskórnir eru farnir að meiða mig svolítið, svo að ég er kominn með sár á tærnar, því varð ég að fara í aðra skó í morgun. Og brosti mínu skærasta brosi til hanns.

 

Eftir allt þetta sjokk sem ég fékk í vinnunni. keirði ég heim með þungar og frekar slæmar hugsanir um framtíð mína. og sagði við mína kæru, sem beið mín heima eftir vinnu að ég tæki bað núna, ég væri frekar þreyttur eftir vinnuna. Sem var held ég frekar að ég var sár en þreyttur, eftir allt sem hafí skeð.

ég skrúfaði frá vatninu og lét buna á bakið á mér og fann þreytuna svífa burtu úr líkamanum. Fann heita vatnið renna niður bakið og lokaði augunum í sælu vímu. tók sjampó í lúkuna og skellti því í hárið á mér.

það var ekki það að ég hafði gleymt að skrúa frá heita vatninu sem ég fann að kalt vatn rann niður hrigginn á mér einn gang til. Nei það var þegar ég fann að ég gleymdi að stinga höfðinu undir vatnið og bleyta hárið áður en ég setti sjampoið í hárið.

 

   Hej då.Ingi

 

 

    Ég var að rifja upp við mína kæru í morgun þegar ég var lítill og kom þá í hug að einu sinni var ég sendur á róló! Eitt skipti held ég? Allavegana man ég það bara að ég líkaði alls ekki vistin þar. Ég man eftir því að mig langaði að fara þangað. En ég var fljótur að gleima því að mig hefði nokkurntíma langað að stíga fæti innfyrir þá fangelsismúra aftur.

  Við eldri systkinin áttum að fara á róló og spenningurinn var eitthvað að láta til sín taka og hjálpuðum við móður okkar að útbúa nesti til dagsins á róló. Ég hafði alltaf gamann að leika mér á róló í tækjunum þar og vissi ég að það hliti að vera gamann að leika sér þar allann daginn. Við héldumst í hendur á leið okkar niður í Sandgerði þar sem róló er og er enn. Ég man eftir því að hliðið lokaðist og læstist á eftir okkur og matar boxin voru tekin af okkur og færð inn í hús. Ég byrjaði á því að fara með Ásu, systur minni í að vega salt á þar tilgerðu priki með sætum og haunkum til að halda í, eftir að mér tókst að hnupla vega-saltinu af einhverjum krakka kjánanum. Við vorum þarna í einhvern tíma að vega salt þangað til einhverjir krakkar sögðust líka meiga vega. En ég var nú ekkert að gefa mig þar. Ég mátti nú alveg vera þarna eins og ég vildi, enda byggði faðir minn skálann á leikvellinum. Ása systir mín mældi eitthvað í móinn og vildi að við hættum en ég sagði henni bara að halda áfram að vega. Það endaði svo með því að ein kerlingin á róló kom og skipaði mér að leifa hinum krökkunum að vega líka. Hvílík hrikaleg kerling þetta var. Ég fór þá að leika mér í einskonar brú sem var í boga með hvorn endan niður í grasið og hægt var að hanga í og annað, en fannst heldur asnalegt þegar einn krakkinn kom til mín og spurði hvort ég gæti hangið svona eins og hann. Mér fannst nú heldur lítið till þess koma að hanga bara og spurði hann hvort hann gæti ekki gengið yfir brúnna eins og ég og gekk yfir standandi fótum. Vissi ég ekki fyrr af en hrillilega kerlingin á róló kom hlaupandi aftur og galaði á mig að koma mér niður þetta væri alveg stranglega bannað að gera og gæti ég slasað mig á þessu. Og sagði hún mér að fara og leika mér heldur í sandkassanum með hinum börnumum. Hvílík hræðileg kerling, þetta var. Ég gekk að sandkassanum og Ása systir fylgdi fast á eftir. Ój!! Hvílíkir krakkar. Með horið langt niður eftir andlitunum fullt af sandi og smjöttuðu á. Mér lá við því að kasta upp og vildi ekki leika með svona ógeðslegum krökkum og fannst þetta vera heldur mikil smábörn fyrir mig, þá flest væru þau nú á líkum aldri og ég og vildi ég nú bara komast út af róló. Ég ræddi þetta við Ásu systur mína og spurði hana hvort hún vildi ekki bara vera ein hér? Ekki var hún nú alveg sammála mér um það en á endanum fékk ég hana til að samþykkja að vera eina. Ég gekk að veggnum og klifraði yfir. Krakkarnir fóru nú eitthvað að kalla og segja að ég mætti ekki fara yfir vegginn en ég hlustaði nú ekkert á það því ég vildi bara heim að leika mér þar. Ekki leið á löngu þar til sama hræðilega kerlingin á róló kom og hrifsaði í mig og sagði að þetta væri alveg stranglega bannað að klifra yfir vegginn og teimdi mig innfyrir aftur og læsti hliðinu. Hvílík hræðileg kerling, þetta var. Þetta fanst mér nú full mikið af því góða, ég sem hafði aldrei verið lokaður úti fyrir náttúru og lífi var nú læstur innan fyrir fangelsismúra róló og komst ekki út.

Okkur var öllum skipað upp að einum veggnum á rólo. Nú var kaffi tími. Fengum við nú okkar box til að eta úr og sátum við systkinin saman og átum okkar nesti og drukkum okkar kakó. Var okkur þá tilkynnt að við færum í göngu um sandgerði eftir kaffitímann. Jæja það átti þá ekki að læsa mig inni fyryr allt?

   Hræðilega kerlingin á róló var nú að mildast eitthvað í mínum huga við þessa tilkynningu. Kemur hún og hin kerlingin út með langann spotta með likkjum á og raðar hún krökkunum á spottan, hver með sína likkju til að halda í. Þetta var nú kanski svolítið spennandi leikur fannst mér allir héldu í sama spottann. Ég hafði nú séð nokkrum sinnum á sautjánda júní og á sjómannadaginn að menn reyndu krafta sína á svona spotta og fannst spennandi að ef við fengjum nú að reina okkur. Og var ég fyrstur að spottanum til að velja mér likkju að halda í. Ása syetir kom á hæla mér og valdi likkjuna fast við mig. Svo komu hinir krakkarnir til að halda í spottann en snéru sér öll í sömu áttina. Nú nú hugsa ég eigum við öll að togast á við kerlingarnar? Fannst mér það heldur kjánalegt að við öll skyldum ráðast gegn tveimur vesælum herlingum á róló.

Jæja ég var tilbúinn í slaginn þegar önnur kerlingin tekur spottann fyrir framan okkur en hin fyrir aftan okkur??? Síðan gengu allir á stað í sömu átt án allra leikreglna. Ég hafði nú eitthvað verið að lýsa leikreglunum fyrir Ásu systur minni og hinum börnunum sem sögðu að þetta væri akki svona leikur. En ég hlustaði nú ekkert á þessa krakka með sandblandað hor á andlitunum og vissu ekki neitt, enda lokuð á róló allann daginn. Hvernig gátu þau svosem vitað eitthvað um alvarlegar leikreglur. Jæja en ég mátti nú bíta í það súra epli og ganga bara í sömu átt og hinir. Við gengum eitthvað um bæinn og kerlingarnar, sem voru nú farnar að missa sjarminn að minni hálfu, voru eitthvað að tala um hvað væri hér og þar og hvort við vissum það? Ég held að ég hafi aldrei skammast mín eins mikið eins og að halda í þennann spotta eins og hundur í ól en lét mig þó hafa það.

   Við gengum frammhjá einhverjum garði með fallegum blómum Fíflum, Sóleyjum og þessháttar blómum og vildi ég nú sleppa bandinu til að tína nokkur blóm handa Ásu systur minni, sem ég og gerði. En hvað haldið þið? Hræðilega kerlingin sem var nú farinn að vera ógeðsleg kerling gargaði á mig að koma til baka. Ég mætti als ekki sleppa spottanum það væri alveg stranglega bannað. Hvílík hrillilaga ógeðsleg kerling, þetta var.

Ég man nú ekkert hvernig framhald göngunar var eða hvernig hún endaði, vegna bræði sem sauð innra með mér það sem eftir var dagsins.

En ég man bara að ég steig aldrei innfyrir fangelsis múra róló eftir þetta.

Hej då Ingi.

 

                                                    Grashoppan:

 

 Öll ekkjum við söguna um spítukallin Gosa og grashoppuna, samvisku hanns og vin.

 Við hjúin fengum heimsókn eina nóttina. Ég vaknaði við hljóð eins og einhver gengi um gólfið í inniskóm sem klöppuðu við hvert fótmál. Ég velti þessu fyrir mér lengi hvað þetta gæti nú verið? og kom ekkert í hug. Á endanum sofnaði ég út frá hugsunum mínum, um hvað þetta gæti nú verið? Ég gleymdi þessu nú þegar ég vaknaði um morguninn og hugraði ekki meira um það. Fyrr en um  hvöldið þann dag er ég komst að því hvað þetta var. Eg sat við tölvuna og var að skrifa þegar ég heyrði sama hljóðið aftur og leyt þangað sem hljóðið kom, á prentarann minn, Já og þarna blasti inniskórinn sem hafði verið að klappa eftir gólfinu nóttina áður. Stór græn Grashoppa ( Engispretta ) og ekkert smá flikki. Hún var svo stór að ég varð að veiða hana í stórt box utan af geysladiskum til að ná henni lifandi og heillri útJ .

   Hún var voða sæt grei-ið.

 Mín kærasta lá í rumminu fyrir aftan mig og var að ráða krossgátur. Ég segi við hana:

Sjáðu hvað er komið til okkar;

Hvað er það?

Líttu á prentarann.

Hún leyt á prentarann og það næsta sem ég vissi var að hún læsti mig inni í herberginu svo að hvorki ég eða Grashoppan komst út. Við litum hvort á annað skelvingu lostin yfir látunum í minni kæru.

Veiddu hana, veiddu hana!! Var kallað hinumegin við læstar dyrnar.

Ég er ekki með neitt til að veiða hana með elskan mín. Sagði ég voða blíðlega til að róa hana og til að grashoppan yrði ekki hrædd. Hún læsti upp hurðinni og kastaði inn krukku utan af rauðkáli eða súrsuðum gúrkum, sem ég rétt náði að grípa áður en hún lenti í tölvuskjánum.

Hvernig í óskubonum á ég að veiða hana í svona litla krukku hún er mikið stærri en opið á krukkunni?

Mér er alveg sama ég finn ekki stærri krukku.

Ég sagði ekki neitt og þagði. Og stillti mér upp fyrir framann grashoppuna vyrti hana fyrir mér, smellti af henni nokkrum mindum og horfði á hana þrífa sig og punta. Ég kom auga á hulstur utan af geysladiskum svona sem eru 50 í pakka. Ég tók það af og skellti lokinu yfir grashoppuna. Svo var nú að ná í pappír og draga undir lokið til að loka hana af. En við það basl, ýtti ég lokinu og henni aftur fyrir prentarann svo hún féll inn í prentarann. Humm! hvað átti ég nú að gera? Ég vissi að mér yrði ekki hleypt út út læstu herberginu fyrr en grashoppan var gómuð. Ég settist niður til að hugsa mitt ráð. Þá heyri ég lítið krafs og grashoppan kemur skríðandi upp úr prentaranum og horfir á mig eins og hún vildi segja að það hefði nú verið alger óþarfi að henda henni niður í prentarann. Ég hefði nú alveg eins getað beðið hana um að lifta upp löppunum ef ég vildi koma undir hana þessum pappírsmiða, heldur en hrinda henni og lokinu á eftir niður í prentarann. Hún horfði á mig með einhverskonar fyrirlitningu í augunum, hnikkti til höfðinu eins og gamlar konur gera til að sína óánægju sína og gekk inn í lokið, horfði á mig til að segja mér. Að ef ég vildi að hún færi út þá gæti ég borið hana út í þessu apparati. Ég bankað á hurðina og sagði til minnar kæru að grashoppan vildi komast út. Dyrnar opnuðust ofur varlega og ég heyrði hvar mín kæra hljóp framm á klósett og læsti. Ég gekk með hana út lagði lokið á borðið úti í garði þar sem hún labbaði rólega út úr því, blikkaði til mín eins og hún vildi þakka fyrir samveruna og stökk í burtu.

  Ég settist fyrir framan sjónvarpið og var frelsinu feginn eftir að hafa verið læstur inni um tíma neð grashoppunni. Ég var ekkert að segja minni kæru að hún væri farinn og fannst alveg ágætt að eiða kvöldinu svona einn fyrir framan sjónvarpið þangað til að ég sofnaði.

 

Hej då: Ingi

 

 

 

 

Jæja þá. Þó Íslendingar séu að reyna að vera ríkir, þá ætla ég að láta mér vera alveg sama um það hvernig þeir vilja haga sér í gagnvart nágrönum sínum. Mig langar ekkert að vera svona J Enda fann ég annað og skemmtilegra til að gera. Til dæmis er mjög skemmtilegt að hlusta á rigninguna buna niður allt í kringum okkur. Það hefur aldrei fallið eins mikil rigning á stuttum tíma, hér í Sverige eins og nú. Allt upp í 115mm úrkoma. Það fór hreinlega allt á kaf hér. Ég hef oft verið að hugsa um það þegar það rignir í sumum löndum og allt fer á kaf. Hús, bílar og heilu þorpin fara undir vatn. Ég skil það núna að það er hreinlega ekkert vandamál að fara undir vatn. Þeir spá svona veðri næstu 10 daga! Það var eins gott að ég keypti mér stóra vindsæng áður en bræðurnir komu í sumar. Og svo voru Ann Mary og Stefan að kaupa sér bát. Svo við erum nokkurnveginn á þurru. Ég veit reindar ekki, hvað við nágum langt á vindsænginni? Því að hún lekur.

   Þó það hafi verið spáð rigningu nærtu 10 daga þá stráir sólin sínum fegurstu geyslum yfir okkur með 25° hita og blómin vísa sínum fegurstu litum og dáleiða okkur með ylmi og suðandi býflugum. Fuglarnir syngja og kribburnar spila undir með sínu undraverðu hljóði sem kemur frá fótum þeirra, þar sem þær fela sig í grasi og trjám.

En í fjarska heyrist í þrumumum og eldingum á leið sinni til okkar. En vonandi hangir hann þurr í dag.

   Það er alveg ótrúlegt hvað náttúran hefur upp á að bjóða. En meiri hluti okkar tekur ekki eftir því hver náttúran er fyrr en það er of seint. Við erum of upptekin af ónáttúrulegum atburðum í lífi okkar, yfir stressuð og full af græðgi og óveraldlegum hlutum. Við hömumst við að eiða náttúrunni eins mikið og við mögulega getum, tortímum okkur sjálfum og eiðum súrefnisbyrgðum jarðar með eiðingu regnskóganna, fellibyljir, flóð og hitabylgjur flæða yfir jörðina.

Furðulegt og fólk sem vill gefa aleigu sína fyrir lengra líf og yngra útlit skuli haga sér svona. Læknavísindin hvítu blóðkornin í lífi okkar, berjast við alskins sjúkdóma og reyna að halda í okkur lífinu og gefa okkur yngra útlit. Til hvers? Til að við getum haldið áfram að vinna gegn náttúrunni? Við erum eins og krabbamein á jörðinni, nærumst á lífi jarðar til þess eins að eiða því. Kanski 30% af okkur eru á réttum vegi. Við ættum þá fyrst að byrja á byrjuninni en ekki endirnum og varðveita það sem við höfum. Orsakir veðurbreitinganna á jörðinni eru eiðing náttúrunnar, eiðing hlífiskyldi jarðarinnar. Jörðin er eins og egg og hlýfiskjöljurinn er skurnin. Og hvað skeður ef við borum gat á eggið? Jú eggið fyllist skaðlegum efnum og mær ekki að þroskast á eðlilegann hátt og deir.

Það sama er að ske með okkur sem lifum í eggjarauðunni.

  Hugsið ykkur. Fólk er farið að fá sjúkdóma sem má rekja til eiðingu Oson lagsins.

Frumurnar í egginu eru byrjaðar að deija

Hej då Ingi.

      Jæja félagar, vinir og systkin. Þá er ég að komast í smá gang eftir allt fríið sem ég hef haft frá takkaborði tölvunnar. Það er svo mikið sem hefur verið að brjótast um í kollinum á mér síðustu mánuði að ég hef ekki haft tíma eða list til að skrifa það sem er að gerast innan í kollinum á mér. Hann bróðin minn í Danmörku lenti í því sama að einhverju leyti eftir að hann heimsótti Ísland fyrr í sumar og var að vinna þar í smá tíma.

Ég held bara að Ísland sé svona þungt land. Þeir sem búa á þeirri eyju eiga voðalega bágt með að trúa því að það sé til líf þar fyrir utan. Og hvað þá að það geti verið eitthvað betra.

Jæja en svona líður manni allavegana eftir að hafa heimsótt Ísland. Og kanski það sem annað er og verra, að mér finnst, er að þau Jón og Bæina í götunni keypti sér tjaldvagn í sumar fyrir fjölskilduna. Helv. Flottann. Og ég sem keypti mér nýan Land Cruser í vor af því að Binni og Pála á móti keypti sér nýan Range Rover í vetur. Og núna vegna bílsins verður það kanski svolítið ervitt að borga af nýa stóra fellihýsinu sem ég var að kaupa fyrir fjölskilduna svo það fari nú alveg örugglega ekki ver um mína fjölskildu í ferðinni næsta sumar sem við erum vön að fara alltaf einusinni á ári til Laugarvatns eina helgi. Það að segja ef ég get tekið mér frí eina helgi til að vera með fjölskildunni ef það truflar ekki félagana sem ég spila golf með á hvöldin og um helgar þegar ég er ekki að vinna.

Svo er það heiti potturinn í garðinum. Palli og Sigga voru að fá sér alveg frábærann pott og buðu okkur öllum félögunum að koma í partý um síðustu helgi. Hvílíkur pottur. Hann rúmaði okkur öll 15 stikki og með nudd, ljós, hljómflutningsgræur og hvaðeina. Svo núna er ég að hugsa um að gera sundlaug í bakgarðinum en halda gamla litla pottinum svona við hliðina, bara upp á grín. Ég var að skoða stökkbretti til að vera með í djúpulauginni og brú til að vera með yfir laugina og ég frétti að það væri hægt að fá svona vatnsheldann flatskjá með surround til að hafa úti í garðinum. Tilvalið við sundlaugina, já og svo er ég að dunda við það í frítímum að byggja sánaklefa við húsið með útgang að tilvonandi sundlaug. Konan var nú eitthvað að hafa áhyggjur af þessu, af peningum held ég? En ég sagði henni að vera ekkert að hafa áhyggjur af því, við gætum alveg bætt við okkur einu svona reddingar láni ef því væri að skipta. Hann Hjalti í bankanum er alltaf að bjóða mér ódýrt lán ef ég hefði áhuga? En svo er líka hægt að fá allt svona á góðum lánum. Ég er líka að hugsa um að fá mér hund. Já svona stórann. Helst Rottwyler eða labrador, eitthvað stórt og grimmilegt svona varðhund, já bara fyrir luckið. Hann verður að vera hreinræktaður og af góðu kyni annars er ekkert varið í hann, hefur maður heirt. Ég frétti að Hjalti í bankanum væri að hugsa um svona hund, svo ég er að hugsa um að vera fyrri til svaona upp á grín? Já maður getur nú ekki verið minni maður en vinirnir. Heyrðu! Ég heyrði að hann Kalli á 10-unni hefði verið að kaupa sér svona trambolín alveg eins og ég á. Þetta er nú ekki hægt með fólk, það þurfa allir að vera að herma eftir. Ekki getur maður nú fengið að hafa neitt í friði... sussum svei.

 Nú nú, svo var konan að segja mér frá því að Palli og Sigga væru að hugsa um að kaupa sumarbústað!! Humm!! Og hann er nú bara að vinna hjá bænum. Kanski að ég bjóði Hjalta í bankanum bara í golf í dag? Já og eitthvað mynntist hann nú á lóð við Þingvallarvatn fyrr í sumar.

 

 

     Fyrir aðeins 10 árum síðan vaknaði ég upp við vondan draum.

Þetta var einn versti draumur sem mig hefur dreymt. Reyndar var þetta draumur í veruleikanum, um það sem ég var að hugsa. Það var á 35 ára afmælis deginum mínum að ég fékk eitt rosalegt SJOKK!!! Já. Það var þá þegar ég fattaði að aðeins eftir 15 ár yrði ég fimmtugur. ( 50 ára sko) ½ hundrað. Að ég yrði gamall. FÚFF!!! Með hrukkur í kringum augun og stórar svitaholur á nefinu. Hár útúr eyrunum og hárstrá út úr nefinu sem farin eru að fá gulan lít af öllum inn og útblæstri erviðra hreifinga, sem ég er svo löngu hættur að taka eftir eða að nenna að klippa og reyta.Hrukkur á hálsinum, þið vitið í hringum barkakílið og niðureftir hálsinum, HA!. Vitið þið það? Á 35 ára afmælisdeginum mínum, þegar allt á að vera gott og veisla frammundan, þið skiljið? Þá dó ég...... úr elli.

   Það liðu kanski 3 vikur, 3 mjánuðir kanski 3jú ár þangað til að ég var búinn að sætta mig við 35 ára ellina. Það liðu mörg ár og mikið vatn rann til sjávar frá 35 til 40 ára landamæranna. Það var allt annað. Þá yngdist ég upp og varð aftur unglingur og skildi ekkert í því þegar mér flaug þessi vitleisa í hug þarna um árið. Það voru mörg ár í 5 tugt. 10 þá. Síðan eru liðin 5 ár.

   Ég hef kanski ekki verið að velta þessu mikið fyrir mér síðustu árin. Og kanski geri það ekki heldur í dag. En mér finnst gaman að rifja þetta upp svona fyrir mér þegar ég er einn einhverstaðar og er bara að hugsa um tímana tákn. Og hvernig það er að vera ég sjálfur í dag. Hafa það svona þolanlegt með bestu konu sem ég hef hitt á þessum fáu árum sem ég hef verið lifandi. Mér finnst voðalega gott að hugsa svona þegar ég fer í háttinn á kvöldin, hugsa um lífið og tilveruna, draumana mína sem ég væntanlega á eftir að lifa. Það skiptir kanski ekki svo mikklu máli hvort ég klára að lifa þá í dag eða bara í næsta lífi. Já og ég hugsa um lífið á leiðinni til vinnu. Já af hverju ekki? Það tekur mig 30-40 min að aka til vinnu hvern dag eftir hraðbrautum Stockholms á 110-120 km hraða. Hvað er betra en að hugsa undir góðri music frá utvarpinu. Ég ek venjulega á vinstri akrein á fjögurra akreina hraðbraut, vegna þess að ég þarf að aka svo langa leið til vinnu. En þar er umferðin hröðust, því þessi akrein er fyrir gegnumgangandi akstur. Ég vinn alveg hinummegin í bænum.

  Ylur hugsana minna hylur sýn raunveruleikans og bera byrtu mynninga og framtíðar inn í hugann. Á syglingu farartækisins um óbyggðir hraðbrautanna, fylgjandi árnið, syngjandi hjálbarðanna. Berast draumar og tilfiningar til barnna minna og barnabarna, sem flæða um æðar mínar og taugar. Sinfonían magnar upp hugsanir mínar og kröftugir tónar Tchaikovsky magn upp hugsunarnar um komandi framtíð.

  Allt í einu hrekk ég upp við PÍBB!!! P..ÍÍÍÍÍ....BBBBBBBBB!!!!!!!!!!!!!!!! Og blikkandi ljós. Og sé að bílarnir hægrameginn við mig eru farnir að taka frammúr á öllum hinum þremur akreinunum. Og bílarnir fyrir aftan mig blikka og flauta hver í kapp við annann næstum komnir inn í skottið hjá mér.

  Já. Það eru víst liðinn 10 ár frá því að ég fékk þetta sjökk og bara 5 ár eftir.

Ég hugsa stundum um söguna sem Sævar bróðir sagði mér, þegar hann sat í bílnum með Gumma afa og Gunnu ömmu austan frá Vaðnesi. Þá átti afi Toyota Tersel bílinn rauða. Og bauð Sævari að sitja í heim. Sævari fannst sá gamli vera frekar þungstýgur á bensínpetalann. Uppi á miðri Hellisheiði heyrir sævar sýrenu væl. Og sér glitta í löggubíl með blikkandi ljós einhverstaðar á eftir þeim. Og segir við þann gamla: Ég held að löggal ætli að stöppa þig afi. Og kallin stígur bara betur á petalann og segist ekkert ætla að vera að tefja fyrir þeim, það sé ekki hann sem sé að tefja fyrir umferðinni og ekki aki hann hraðar en venjulega. Bara á löglegum hraða: En afi ég held að þeir séu nú samt að reyna að blikka þig.

Hvaða vitleysa. Segir sá gamli: Ég sem keyri bara á 80 km. Og stígur bara betur á petalann. Sævar var nú farinn að undrast um að hann sæi rétt á hraðamælirinn. Kanski að mælirinn væri bara vitlaus. Allavegana sýndi hann 130 km. Og var enn að stíga. Og löggann var örugglega að reyna að stoppa þau? Afi ég held að þú verðir að stoppa? Segir Sævar. Jæja ég get svostm dregið hérna útaf í kantinn ef þú vilt. Segir sá gamli. Og í sama mund fer löggan frammúr og stöppar fyrir framann bílinnn.

  HVA!!! Eru þið að stoppa mig? Og ég sem gleymdi að taka bílinn úr handbremsu.

  En við óvænt flaut og blikkandi ljós fyryr aftan mig. Skíst hugurinn til baka til þess dags er ég varð 35 ára. Og kanski voru aldrei nein 15 ár í ellina? Hárin rísa á líkamanum og kaldur svitinn rennur niður bakið á mér og ég fæ gæsahúð.

 Þá hugsa ég. Kanski ég ætti að skipta upp í annann gír gýr?

Hej då Ingi.

Hæ. smá fróðleikur til ykkar.

  Hæ. Þegar maður lifir í fátækra þjóð ríkt. Eins  og á Íslandi. Þekkir maður ekki sigur ríkidæmisins, hve auðvelt er að eignast seðla án reunverulegrar vinnu.

Fátæk þjóð, utan saungs, syngjandi hjóla, brauta stálsins, utan reynslu þjóða muslimskra heittrúðra ræningja vestrænna þjóða. Ég kalla það fátækt á þekkja það ekki og vil með því gera ykkur ríkari af þekkingu spillingarinnar. Sem ég kalla.

  Það fyllir mann ílsku að sjá hvernig þetta fólk getur hagað sér. Eins og eins og hér eitt hvöldið.

Undanfari þessa málefnis er undergrand, lestarnar hér í Sverige. Það líður ekki sú stund í tíma ferðalangs underground-sins hér að ekki komi inn ferþegi frá fátækraþjóðum Everopu, með miða sem vísar til þess að barnið hennar(nns) sé að deija úr krabbameini, aids, eða eihverjum ólæknandi sjúkjómi. Leggur miðann á sætið við hliðina á þér eða fyrir framan þig. Það er svo á þínu valdi hvart þú villt gefa peninga til þeirra eða ekki. En það er nú ekki alltaf svo auðvelt að leggja ekki mynt á blaðið, því þeir eiga það til að horfa á þig biðjandi augum og spyrja á bjagaðri sænsku hvort þú virkilega ætlir ekki að stiðja barnið.

Kanski eru einhverjir sem þurfa hjálp kanski 1 af hverjum 50 sem betla á þennann veg. En það fólk sem misnotar hjartahlíu fólks á þennann veg er alveg búið að eiðileggja það. Það er þá helst gamalt fólk sem á ekkert sjálft sem ferða fórnarlömb misnotkunarinnar. Ég get sagt ykkur dæmi. Það var einn daginn að ég þurfti að ferðas svolítið mikið með lest heimanfrá og niður í bæ. Ég fór einhverjar 4 ferðir og í 3 af þessum ferður var sama konan í sitthvorum klæðunum með sitthverja myndina af barni sem bar sinn hvern sjúkdóminn að betla fyrir sjúku barni sínu. Skrítið að eiga 3 börn öll með sitthvern ólæknandi sjúkjóminn?.

Nei það eru menn sem gera út á þetta, sem eiga kanski 2-3 konur og senda þær út í lestarnar til að betla peninga. Þetta fólk er sérþjálfað í að koma við veikustu taugarnar í þér. Með augnaráði sínu og biðjandi tali. Snillingar ef á það er litið. Stundum eru þau meira að segja með kornabörn með sér sem á að vera barnið sem er að jeija. Það er bara málið hér í Sverige að fólk sem kemur frá þessum þjóðum á löglegann hátt fær læknishjálp ef það óskar eftir henni. Þannig að tilgangurinn með þessu betli er í raun og veru enginn nema að þú hafir komið inn í landið á ólöglegann hátt. En af hverju skildiru gera það ef þú ert með sjúkt barn og þarfnast læknishjálpar fyrir það? Af hverju að smigla inn barni og sjálfum sér og eiga það á hættu að verða vísað burt. Ef þú hefur á annað borð sjúkt barn?

 Jæja ég ætla nú ekki að tala meira um þetta. Ég hálfpartinn skammast mín fyrir að segja frá þessuJ

En ég og kærastan, við syllgdum til Finnlands um helgina. Syllgdum frá Stockholm kl 17:00 laugardag og áætlaður komutími var kl 09:30 morguninn eftir. Í alveg yndislegu veðri og ætluðum nú að eiga eina bestu stundina í okkar lífi. Að sigla yfir saltsjóinn og heilsa upp á Álandseyjar í leiðinni. Við sátum úppi á panorama barnum eftir að okkur var of kallt til að vera úti og horfðum á undrafagurt útsýni sænska skerjagarðsins. skerjagarðsins. Betra var ekki hægt að hugsa sér. Hvílik fegurð. Þarna sátum við þar til dimmt var orðið með rautt vín og öl. Klukkann 20:00 áttum við svo pantað borð á einum af 8 veitingastöðum um borð. Við fórun upp í klefann okkar og klæddum okkur upp í fínasta skart, pússuðum skóna og úðuðum á okkur ylmi af sitthverri flöskunni, burstuðum tennurnar greiddum hárið og tókum liftuna niður af 11. hæð niður á 6. og gengum inn á resturantinn. Á borðinu stóðu 2 flöskur hvíttvín og rautt vín, báðar ætlaðar okkur og 4 glös. Þjónn kom og spurði hvaða vín við ætluðum að byrja með og hellti í glösin. Þetta var hlaðborð alveg meiriháttal hlaðborð. Það voru sjávarréttir heitir og kaldir, kjötréttir heitir og kaldir. Við byrjuðum á köldum fiskrðettum skelfiski og kræsingum. Síðann í heitu réttina og eftirréttinn. Bjór gat maður drukkið eins og maður vildi en ég drakk bara ½. Lét vínið duga. Eftir matinn gengum við um skipið og nutim stundarinnar og staðarinns hönd í hönd gengum við á milli staða og kíktum inn en stoppuðum ekkert.  Við vorum orðin frekar þreitt og vildum heldur bara fara og leggja okkut til að vera nú frísk og glöð til að mæta góðum degi í Helsingborg í Finnlandi daginn eftir og eiða þá frekar kvöldinu þar á eftir í r0lti um skipið og kanski setjast niður á einhverjum af pöbbunum og fá okkur eitthvað að drekka.

Þetta var það síðasta sem ég sá og gerði um borð í þessari ferð. Ég veit að það eru ekki margir sem koma til Finnlands, stoppa það í einn dag og sjá ekki neitt af Finnlandi. Ekki einusinni hvernig veðrið var. Það eina sem ég sá voru hvítir veggir klefanns og klósettskálin.

 Um nóttina vaknaði ég upp með þennann líka heiftarlega magaverk og þakka mínu sæla fyrir að ég náði inn á klósett til að skila hluta af því sem ég hafði etið um kvöldið. 10 mín seinna varð ég að skila svolítið meiru og svo á 10 mín fresti alla nóttina og morguninn framm á dag. Það var nú ekki mikið eftir að skila svona í restina en það breitti engu klósett skálin vildi sitt þrátt fyrir það. Ég hafði fengið svona heiftarlega matareitrun að ég hélt að ég væri að deija. Kærastan sagði að ég væri eins og hvítur pappír í framann og skeggið væri eins og stafróinu hefði verið kastað á hann, augun voru eins og litlir svartir sindandi pollar og hárið eins og lopavetnlingur ofan á höfðinu.

Þvílik og önnur eins landreysa. Ég vona að ég eigi aldrei eftir að fara svona ferð aftur. Og ligg ég nú heima með höfuðverk og aumur í bakinu og brjóstinu eftir átökin við að skila upp matnum.  Þó að mér finnist gamann að fá jólagjafir og eymir víst eitthvað eftir af barninu í mér þegar á það er litið. Þá vil ég heldur vera utan jólapakka en að fá svona pakka í jólagjöf. Ég vil nú ekki segja að þetta hafi verið viljandi gert hjá unnustu minni, nei langt í frá. En þetta var ein jólagjöfin frá henni til mín. þessi ferð.

Hæhæ og hæ.

Þá er nú komið að mér að skrifa eitthvað á rafeinda-pappír.

Já eða digitalískan. Það er þannig með mig að ér er alveg ótrúlega hlyntur

 rafeindartækninni á þennann hátt. Hugsið ykkur, með allan þann pappír sem

notaður er í heiminum í dag. Það er eins gott að allar þjóðir nota ekki pappír líkt

og við. Eins gott bara verð ég að segja að það finnast enn óþróuð ríki í heiminum.

Það væri lítið eftir af jörðinni ef allir væru eins og við og ég skil ekki hvað það er verið að reyna að draga þetta frumskógarfólk út úr frumskógunum. En auðvitað er það til að við sem þóróaðri erum getum stolið frá þeim skógi og gersemum til að þróa ríki þróunarinnar. Betra væri að vera bara við sjálf og vera ekkert að reyna að vera eitthvað sem við getum aldrei orðið.

 

  Já en tækni þróun betri ríkjanna, eins og þið viljið kalla okkur, er kanski ekki alltaf svo slæm þegar á allt er litið. Ekki þegar við hugsum um pappír. Fyrst viru það steinar, sem báru okkur skilaboð menningar og þróunar. Og reyndar gera enn. Sagan hefur varðveistbest í gegnum aldirnar, rituð á stein. En nóg er víst af grjótinu og reyndist það frekar billegt og erfitt matrial (efni) til notkunar. Seinlegt og vandasamt að rita mynningar og fræðiefni á það.

Seinna uppgötvuðu vitringar þróunarinnar , skinn til að skrifa á. Skinnið var auðvelt að skrifa á með þar til gerðum panna sem vættur var í blóði blandað ösku og jurtum til varðveislu og endingar, sem auðvitað hefði ekki verið hægt að finna upp nema vegna máttar þróunnarinnar.

Þetta matrial var notað öldum saman og finnst enn eftir 1000 undi ára, ritað sögu þáverandi menningar. Sem betur fer er finnst nóg af dýrum með skinn sem hægt er að bera kenningu og sögu á. En það er ekki mikið eftir af handritum fyrri þróunnarríkja, nema þau fynnist hjá smærri ríkjum eins og á eylöndum sem ekki hafa orðið fyrir barðinu eins snemma á þróun þróunarríkjanna. En fyrr á þessum tímum voru menn að finna upp önnur og hagnítari efni. Td papírur og efni frá jurtum sem enn eru notuð í löndum sem þakin eru þróun og menningu. Kína er til fyrimyndar hvað það varðar.

Seinna fundu menn upp á því að hægt og auðvelt var að búa til pappír. Frá jurtum og jurtaríkinu eins og það kemur fyrir. Þegar menn uppgötvuðu að það var svona auðvelt að bera út þekkingu þróunnar, vildu þeir bara hana á borð allra sem vildu og vildu ekki með hana hafa. Þá uppgötvuðu fræðimenn valdbeitingu og yfirgang til að boðbera ritað mál hvort sem það var frá Guði eða Jóni. Það fór svo að menn valdtóku ninni ríki, sölsuðu undir sig lönd og garða. Drápu, rændu, nauðguðu og vanvyrtu heilu þjóðirnar, gengu yfir frumskóga jarðar og eiddu þeim til að bera út böðskap þekkingar og eiðingar. Græðgin gagntók skriffærar manneskjur sem skrifuðu eiðingarmátt hugsunarinnar á blað og fengu aðra til að framfilgja henni......

Það kom að því að menn urðu að finna upp eitthvað gagnlegra og áhrifaríkari boðbera.

Þeir fundu upp rafskrift. Eitthvað sem er bara gler og efni, milljón þræðir hátækninnar, hugmyndaflugi (lesið af pappír) og áþreifanlegri þekkingu.

Rafræn, digitaltækniskrift.

Það bjargaði frumskógunum frá eiðingu að stórum hluta. Henninguna og stríð, látum við liggja á milli hluta, við losnum víst aldrei við það. Varðveitinguna setjum við spurningarmerki við? Hversu áræðanleg sem hún er í formi ósýnilegra rafeinda verður tíminn að leiða í ljós. Kanski er bara best að hafa fyrir hlutunum og hamra með varfærni þekkingu nútína þróunnar á steinplötur til varðveislu????

En af hverju ég er að tala um þetta og að velta mér upp úr fortíð og framtíð?????

Nú. Það eru ekki allir sem heita Guðjón.